12 lutego 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał długo oczekiwany wyrok dotyczący kredytów opartych o wskaźnik WIBOR. Orzeczenie to miało odpowiedzieć na pytania, czy stosowanie WIBOR-u w umowach z konsumentami może być uznane za nieuczciwe oraz czy sądy krajowe mogą badać sposób jego ustalania. Sprawa była istotna zarówno dla kredytobiorców złotowych, jak i dla sektora bankowego. Przeczytaj co orzekł TSUE w sprawie WIBOR!
Co stwierdził TSUE w sprawie WIBOR?
Co najważniejsze – sądy krajowe mogą (i powinny) badać, czy klauzule dotyczące zmiennego oprocentowania kredytów złotówkowych opartego na WIBOR-ze były przedstawione konsumentom w sposób zrozumiały i wyczerpujący, z uwzględnieniem związanych z tym ryzyk. Natomiast nie powinny wchodzić w szczegółową analizę technicznej metodologii ustalania samego wskaźnika WIBOR.
Należy jednak podkreślić, że wyrok TSUE w sprawie C-471/24 dotyczył umowy kredytu złotówkowego z 2019 r., a więc z czasu następującego po wprowadzeniu regulacji przewidzianych w unijnym rozporządzeniu BMR. Starsze umowy mogą podlegać odrębnej ocenie prawnej. Kolejne wyroki w sprawach WIBOR przed TSUE mogą dostarczyć pełniejszego obrazu zasad, jakimi powinny kierować się sądy przy ocenie tego rodzaju umów.
Obowiązek informacyjny banku – niezwykle ważny!
Trybunał mocno zaakcentował znaczenie przejrzystości i obowiązków informacyjnych po stronie banku.
TSUE wyraźnie wskazał, że przepisy rozporządzenia nie wyłączają możliwości kontroli klauzul zmiennego oprocentowania opartych na WIBOR-ze pod kątem zgodności z przepisami o ochronie konsumentów. W przypadku kredytów hipotecznych obowiązki informacyjne banku wynikają przede wszystkim z dyrektywy 2014/17/UE dotyczącej konsumenckich umów o kredyt na cele mieszkaniowe, i to właśnie na podstawie jej przepisów należy sprawdzać, czy bank prawidłowo wypełnił te obowiązki. Postanowienie dotyczące takiego oprocentowania może zostać uznane przez sąd za nieuczciwe, jeżeli zostało przedstawione w sposób niejasny lub niezrozumiały dla klienta, a więc z naruszeniem wymogu transparentności.
Zwrócić należy także na odrębny problem — sytuację, gdy bank w dokumentacji kredytowej formułuje własny opis lub definicję wskaźnika WIBOR. Taki opis powinien być zgodny z oficjalnymi materiałami i metodologią administratora wskaźnika. Jeśli bank przedstawi go w sposób niepełny lub zniekształcony, może to naruszać wymóg przejrzystości postanowień umownych, a w konsekwencji otwierać drogę do uznania klauzuli za niedozwoloną.
TSUE nie odpowiedział na ostatnie pytanie sądu odsyłającego i nie przesądził, jakie powinny być dalsze losy umowy kredytu po stwierdzeniu w niej abuzywnej klauzuli dotyczącej zmiennego oprocentowania opartego na WIBOR-ze. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia pozostawiono do oceny sądom krajowym.
Wyrok TSUE – podsumowanie
Orzeczenie TSUE w sprawie C-471/24 wywołało szeroką i momentami bardzo ostrą dyskusję wśród prawników oraz uczestników rynku finansowego. W praktyce znaczenie wyroku będzie zależeć głównie od tego, jak jego wskazówki zostaną zastosowane przez sądy krajowe w konkretnych sprawach. Co jednak ważne i niezwykle pozytywne – Trybunał Sprawiedliwości UE w pełni podtrzymał swoją dotychczasową, ugruntowaną linię orzeczniczą dotyczącą wysokiego poziomu ochrony konsumenta.
Dlatego kluczowe staje się podejście indywidualne — warto zlecić szczegółową analizę konkretnej umowy kredytowej, jej treści, dokumentów informacyjnych oraz okoliczności zawarcia, bo dopiero to pozwala realnie ocenić potencjalne ryzyka i możliwości działania. Skontaktuj się z kancelarią LEX WIBOR.